هم‌نوایی شهردار شیراز با سوگواران حسینی در آستانه تاسوعا و عاشورا؛ سوگی که با نوای عاشورا به تشییعی ماندگار می‌رسد

به گزارش پیام خبر، محرم امسال با غمی دوچندان از راه رسیده است. در این روزها که دل‌ها در سوگ سالار شهیدان بی‌قرار است، تاسوعا و عاشورا به ایستگاهی برای وداعی بزرگ نیز بدل شده است؛ وداعی که نشان داد چگونه تاریخ و اکنون در هم گره می‌خورند.

محمدحسن اسدی، شهردار شیراز در پیامی به همین مناسبت آورده است: امسال، پرچم‌های سیاه تنها برای حسین(ع) برافراشته نشده‌اند؛ گویی هر دل آزاده‌ای، خود را وامدار مکتبی می‌داند که در ظهر عاشورا با خون نوشته شد. آنان که در دل مردم جای می‌گیرند، هرگز از خاطره‌ها پاک نمی‌شوند؛ فقط از دوش‌ها به قلب‌ها منتقل می‌شوند و جاودانه می‌مانند.
دست ادب بر سینه می‌گذاریم و هم‌نوا با دل‌های سوخته زمزمه می‌کنیم:
«اَلسَّلامُ عَلَی الْحُسَیْن وَ عَلی عَلَیِ بْنِ الْحُسَیْن وَ عَلی اَوْلادِ الْحُسَیْن وَ عَلی اَصحابِ الْحُسَیْن»
متن پیام محمدحسن اسدی، شهردار کلان‌شهر شیراز، سومین حرم اهل بیت(ع)، بدین شرح است؛
بسم الله الرحمن الرحیم
تو آن صحیفه صدپاره‌ای که بنوشتند
هزار و نهصد و پنجاه زخم بر بدنت
روا بود که ملایک برند سجده ز عرش
بر آن حصیر که هنگام دفن شد کفنت
تاسوعا و عاشورا، هر سال از راه می‌رسند تا زخم کهنه تاریخ را دوباره بگشایند؛ زخم تشنگی، غربت، وفاداری و شهادت. اما گاهی روزگار، بر این اندوه هزار و چهارصد ساله، داغی تازه نیز می‌افزاید؛ داغی که اشک امروز را به اشک دیروز پیوند می‌زند و سوگ یک ملت را عمیق‌تر از همیشه می‌کند.
امسال، پرچم‌های سیاه محرم تنها برای حسین(ع) برافراشته نشده‌اند؛ گویی دل‌ها خود را برای وداعی دیگر نیز آماده می‌کنند. تاسوعا و عاشورا به ایستگاهی برای آغاز تشییع مردی بدل شده‌اند که سال‌ها در متن حوادث این سرزمین ایستاد و اکنون نامش در میان بغض مردم جاری است. مردمی که در سوگ کربلا می‌گریند و هم‌زمان بار فقدانی تازه را بر دوش می‌کشند.
چه شباهتی شگفت میان این روزهاست؛ آنجا عباس(ع) علمدار وفاداری بود و اینجا مردمانی که علم وفاداری را بر زمین نمی‌گذارند. آنجا کاروانی از داغ از کربلا گذشت و اینجا کاروانی از اشک در خیابان‌ها و دل‌ها روان شده است. تاریخ گاه چنان به هم گره می‌خورد که مرز میان گذشته و اکنون از میان می‌رود.
و مگر می‌توان از عاشورا گفت و از دلبستگی مردم به حسین(ع) سخن نگفت؟ قرن‌هاست که نام او از مرزهای تاریخ عبور کرده و در ژرفای جان این ملت خانه ساخته است. هر سال با فرا رسیدن محرم، میلیون‌ها دل بی‌قرار می‌شوند؛ گویی کاروان کربلا همین امروز از میان کوچه‌های شهر عبور کرده است. مردم، نه از سر عادت، که از سر عشق و ایمان، بیرق عزا برمی‌افرازند و اشک بر مصیبت فرزند پیامبر(ص) می‌ریزند؛ زیرا حسین(ع) برای آنان تنها یک شخصیت تاریخی نیست، بلکه تجسم آزادگی، عزت، حقیقت و کرامت انسانی است. راز این ارادت بی‌پایان نیز در همین‌جا نهفته است؛ در این‌که هر دل آزاده‌ای، در هر عصر و زمانه‌ای، خود را وامدار مکتبی می‌داند که در ظهر عاشورا با خون نوشته شد. از همین روست که سوگ حسین(ع) پایان ندارد؛ همان‌گونه که عشق به او نیز پایانی نخواهد داشت و تا جهان باقی است، نامش چراغ راه دل‌های مؤمن و آزاده خواهد ماند.
در این روزهای عزاداری سیدالشهدا(ع)، گویی نوحه‌ها تنها روایت عطش فرات نیستند؛ روایت حسرت ماندن، روایت سنگینی فقدان و روایت مردمی‌اند که هنوز باور نکرده‌اند باید با عزیز خویش وداع کنند. هر بیرق سیاه، نشانی از دو اندوه است؛ یکی از قرن‌ها پیش و دیگری از همین روزها.
و شاید راز ماندگاری این سوگ نیز همین باشد؛ این‌که محرم هیچ‌گاه پایان نمی‌یابد. هر نسل، کربلای خویش را می‌شناسد و هر زمانه، داغ خود را بر دامان عاشورا می‌نشاند. از همین روست که اشک‌ها به هم می‌پیوندند و غم‌ها در یکدیگر حل می‌شوند.
امسال نیز تاسوعا و عاشورا تنها یادآور یک واقعه تاریخی نیستند؛ آغازی‌اند برای وداعی بزرگ، برای تشییعی که از خیابان‌ها فراتر می‌رود و در حافظه یک ملت ادامه می‌یابد. و این غم، همانند اندوه کربلا، پایانی ندارد؛ زیرا آنان که در دل مردم جای می‌گیرند، هرگز از خاطره‌ها پاک نمی‌شوند. فقط از دوش‌ها به قلب‌ها منتقل می‌شوند و در آنجا جاودانه می‌مانند.
اینجانب ضمن عرض تسلیت و تعزیت تاسوعا و عاشورای حسینی، دست ادب به ساحت مولایمان حسین(ع) به سینه می‌گذارم و هم‌نوا با دل‌های سوخته زمزمه می‌کنم:

اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَبا عَبْدِ اللهِ وَ عَلَی الْاَرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِکَ، عَلَیْکَ مِنّی سَلامُ اللهِ اَبَداً ما بَقیتُ وَ بَقِیَ اللَّیْلُ وَ النَّهارُ
اَلسَّلامُ عَلَی الْحُسَیْن وَ عَلی عَلَیِ بْنِ الْحُسَیْن وَ عَلی اَوْلادِ الْحُسَیْن وَ عَلی اَصحابِ الْحُسَیْن