«قربان»، یعنى فدا کردن همه «عزیزها» در آستان "عزیزترین"، و گسستن بند همه وابستگىها به عشق مهربانترین معبودی که به کوچکترین بهانهای «بهشت» را «بهای بندهاش» میکند. عید سعید قربان پرشکوه ترین و زیباترین جلوه ایثار و تعبد در برابر خالق،روز رهایی از نفس و عید پاکی ها است. ابراهیم علیه السلام میرود تا در مسلخ عشق پسرش اسماعیل را به اذن خدا قربانی کند. میرود تا رها شود از تعلقات زمین تا برسد به آسمان برسد به ملکوت خدا. میرود تا رها شود از بندهای نیاز تا به بینیازی پروردگارش متصل شود. تا عشق برای همیشه سبز باشد و بندگی تا ابد شکوفه بار… و چه عارفانه است مناجات سیدالساجدین امام زین العابدین(ع) ـ در ضمن دعایش در روز عید قربان و روز جمعه که نجوا کردند: «پروردگارا! این روز، روزى بابرکت و خجسته است و مسلمانان در این روز، از اطراف زمین تو گرد آمدهاند. خواهنده، جوینده، امیدوار و بیمناک، همه حاضرند و تو، به نیازهایشان مىنگرى.» آمین یا رب العالمین... 1213/س




